ஊதாரிக் குமாரன்: திரும்பி வருவோருக்கான தகப்பனின் ஓட்டம்

இயேசு இந்த உவமையைச் சொன்னது ஒரு குற்றச்சாட்டுக்குப் பதிலாக. பரிசேயர்கள் முறுமுறுத்தார்கள்: “இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களோடே சாப்பிடுகிறார்” (லூக்கா 15:2).

அவர் மூன்று கதைகளைச் சொன்னார் — காணாமற்போன ஆடு, காணாமற்போன நாணயம், காணாமற்போன குமாரன். மூன்றிலும் ஏதோ ஒன்று தொலைகிறது, தேடப்படுகிறது, கண்டெடுக்கப்படுகிறது, கொண்டாடப்படுகிறது.

“நீர் இறந்துவிட்டால் நல்லது”

இளைய மகன் கேட்டான்: “தகப்பனே, ஆஸ்தியில் எனக்கு வரும் பங்கை எனக்குத் தாரும்” (லூக்கா 15:12).

அந்தக் கலாச்சாரத்தில் இதன் பொருள் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சொத்து தகப்பன் இறந்த பிறகுதான் பிரிக்கப்படும். மகன் கேட்டது, மறைமுகமாக: உம்முடைய பணம் வேண்டும், உம்மை வேண்டாம்.

அது ஒரு கொடூரமான அவமானம். அந்தச் சமூகத்தில் தகப்பன் அவனைத் துரத்தியிருக்கலாம். ஆனால் வேதம் சொல்வது: “அவன் அவர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்தான்.”

அன்பு சில நேரங்களில் போகவிடுகிறது. கட்டாயமான அன்பு அன்பே அல்ல.

பன்றிகளின் தொழுவம்

தூர தேசம். எல்லாம் அழிந்தது. பஞ்சம் வந்தது. மகன் பன்றிகளை மேய்க்கச் சென்றான் — ஒரு யூத வாசகனுக்கு கற்பனை செய்ய முடியாத தாழ்வு.

“அவனுக்கு ஒருவனும் கொடுக்கவில்லை” (லூக்கா 15:16). பணம் இருந்தபோது நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இப்போது யாருமில்லை.

“அவனுக்குப் புத்தி தெளிந்தபோது, அவன்: என் தகப்பனுடைய கூலிக்காரர் எத்தனையோ பேருக்கு அப்பம் மிகுதியாயிருக்கிறது, நானோ பசியினால் சாகிறேன்.”

லூக்கா 15:17

“புத்தி தெளிந்தபோது” — அழகான சொற்றொடர். பாவம் ஒரு வகையான மயக்கம். திரும்புதல் என்பது கண்விழித்தல்.

அவனுடைய நோக்கம் தூய்மையானதா? இல்லை — அவன் பசியால் திரும்புகிறான். ஆனால் தேவன் நமது நோக்கங்கள் பரிபூரணமாகும்வரை காத்திருப்பதில்லை.

தகப்பன் ஓடினார்

“அவன் தூரத்தில் வரும்போதே, அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தஞ்செய்தான்.”

லூக்கா 15:20

ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனியுங்கள்.

“தூரத்தில் வரும்போதே… கண்டு” — தகப்பன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு நாளும். மகன் தன் உரையைத் தயார் செய்வதற்கு முன்பே அவர் அவனைக் கண்டார்.

“ஓடி” — இதுதான் அதிர்ச்சி. அந்தக் கலாச்சாரத்தில் ஒரு வயதான, மதிப்புமிக்க மனிதன் ஓடமாட்டான். ஓட அங்கியைத் தூக்கிப் பிடிக்க வேண்டும், கால்கள் தெரியும் — அது அவமானம்.

தகப்பன் தன் மகனை அடைவதற்காக தன் மானத்தை இழந்தார். கிராமத்தார் மகனை வழிமறிப்பதற்கு முன், தகப்பன் அவனைச் சென்றடைந்தார். மகன்மேல் விழவேண்டிய அவமானத்தை தகப்பன் தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டார்.

சிலுவை இதுவேதான்.

முடிக்கப்படாத உரை

மகன் தயார் செய்திருந்தான்: “…உம்முடைய கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும்.” அவன் அதைச் சொல்ல முடியவில்லை — தகப்பன் இடைமறித்து வேலைக்காரர்களை அழைத்தார்.

உயர்ந்த வஸ்திரம் — கௌரவம். கையில் மோதிரம் — அதிகாரம். கால்களில் பாதரட்சை — அடிமைகள் வெறுங்காலுடன் நடப்பார்கள்; பிள்ளைகள் காலணி அணிவார்கள்.

மகன் வேலைக்காரனாகத் திரும்பினான். தகப்பன் அவனை மகனாகப் புனரமைத்தார்.

வெளியே நின்ற மகன்

கதை அங்கே முடியவில்லை. மூத்த மகன் வயலிலிருந்து வந்து, சங்கீதத்தைக் கேட்டு, கோபமடைந்தான்.

“இத்தனை வருஷகாலமாய் நான் உமக்கு ஊழியஞ்செய்து…” (லூக்கா 15:29). கவனியுங்கள் — அவன் “தகப்பனே” என்று சொல்லவில்லை. அவன் தன்னை ஒரு ஊழியக்காரனாகப் பார்க்கிறான்.

வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தும், அவனும் தொலைந்தவன்தான். ஒருவன் கலகத்தால் தூரமானான்; மற்றவன் கீழ்ப்படிதலால்.

தகப்பன் இரண்டு மகன்களிடமும் வெளியே சென்றார். ஊதாரியை நோக்கி ஓடினார்; மூத்தவனிடம் வேண்டிக்கொண்டார்.

திறந்த கதவு

மூத்த மகன் உள்ளே வந்தானா? இயேசு சொல்லவில்லை. உவமை ஒரு திறந்த கதவோடு முடிகிறது — ஏனெனில் அந்தக் கேள்வி பரிசேயர்களுக்கானது. மேலும் நமக்கானது.

நீங்கள் தூர தேசத்தில் இருக்கிறீர்களா, அல்லது வீட்டிற்குள் கசப்போடு நிற்கிறீர்களா? இரண்டானாலும் — தகப்பன் வெளியே நிற்கிறார், பார்த்துக்கொண்டு, ஓட ஆயத்தமாக.