யோசேப்பு: தீமையை நன்மையாக மாற்றிய தேவன்

பதினேழு வயதில் யோசேப்பு ஒரு கனவு கண்டான். அதைச் சொன்னான் — அதுதான் ஒருவேளை அவனுடைய முதல் தவறு. சகோதரர்கள் ஏற்கெனவே அவனை வெறுத்தார்கள்; தகப்பன் அவனுக்கு மட்டும் ஒரு சிறப்பான அங்கியைக் கொடுத்திருந்தார்.

வேதம் யாகோபின் பாரபட்சத்தை மறைக்கவில்லை. இது ஒரு பரிபூரணமான குடும்பம் அல்ல.

குழி

சகோதரர்கள் அவனைக் கொல்லத் திட்டமிட்டார்கள். பிறகு ஒரு நல்ல யோசனை வந்தது: ஏன் அவனை விற்கக்கூடாது? இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு அவன் விற்கப்பட்டான்.

பிறகு அவர்கள் அவனுடைய அங்கியை இரத்தத்தில் தோய்த்து தகப்பனிடம் கொண்டுபோனார்கள். யாகோபு இருபது வருடங்கள் தன் மகன் இறந்துவிட்டான் என்று நினைத்து வாழ்ந்தார்.

சரியானதைச் செய்து தண்டிக்கப்படுதல்

எகிப்தில் யோசேப்பு போத்திபாரின் வீட்டில் உயர்ந்தான். வேதம் ஒரு வாக்கியத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது: “கர்த்தர் யோசேப்போடே இருந்தார்.”

பிறகு போத்திபாரின் மனைவி வந்தாள். யோசேப்பு மறுத்தான் — ஒரு முறை அல்ல, “நாளுக்குநாள்” (ஆதியாகமம் 39:10).

அவனுடைய நேர்மைக்குப் பரிசு என்ன? சிறை.

இது கடினமான பகுதி. சரியானதைச் செய்வது எப்போதும் நல்ல முடிவைத் தருவதில்லை — குறைந்தபட்சம் உடனடியாக அல்ல. யோசேப்பு தவறு செய்ததால் சிறைக்குச் செல்லவில்லை; அவன் தவறு செய்ய மறுத்ததால் சென்றான்.

மறக்கப்படுதல்

சிறையில் அவன் இரண்டு பேரின் கனவுகளுக்கு அர்த்தம் சொன்னான். பானபாத்திரக்காரனிடம் ஒரே ஒரு உதவி கேட்டான்: “என்னை நினைத்துக்கொள்.”

“ஆனாலும் பானபாத்திரக்காரரின் தலைவன் யோசேப்பை நினையாமல் அவனை மறந்துவிட்டான்.”

ஆதியாகமம் 40:23

அடுத்த அதிகாரம் இப்படித் தொடங்குகிறது: “இரண்டு வருஷம் சென்றபின்பு…”

இரண்டு வருடங்கள். ஒரு வாக்கியத்தில் நாம் அதைக் கடந்துவிடுகிறோம். யோசேப்பு அதை நாள் நாளாக வாழ்ந்தான் — ஒவ்வொரு காலையும் விழித்து, ஒருவேளை இன்று என்று நினைத்து, இல்லை என்று அறிந்து.

பொறுமை என்பது அமைதியாகக் காத்திருப்பது அல்ல. அது பதில் தாமதிக்கும்போதும் நம்பிக்கையை விடாமல் இருப்பது.

உயர்த்துதல்

பார்வோன் கனவு கண்டான். பானபாத்திரக்காரன் திடீரென நினைவுகூர்ந்தான். யோசேப்பு சிறையிலிருந்து நேராக அரண்மனைக்கு — ஒரே நாளில், முப்பது வயதில், பதின்மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு.

அவன் முதலில் சொன்னது கவனிக்கத்தக்கது: “நான் அல்ல; தேவனே பார்வோனுக்குச் சமாதானமான உத்தரவு அருளுவார்” (ஆதியாகமம் 41:16). பதின்மூன்று வருடங்கள் அவனுடைய கசப்பை அல்ல, அவனுடைய தாழ்மையை வளர்த்திருந்தன.

சகோதரர்கள் திரும்ப வந்தபோது

பஞ்சம் வந்தது. சகோதரர்கள் தானியம் வாங்க எகிப்துக்கு வந்தார்கள் — தாங்கள் விற்ற மனிதனுக்கு முன்பாக மண்டியிட்டார்கள், அவனை அறியாமல்.

யோசேப்புக்கு அப்போது முழு அதிகாரமும் இருந்தது. அவன் அவர்களை அழித்திருக்கலாம். ஒரு வார்த்தை போதும்.

அவன் அழுதான்.

“நீங்கள் எனக்குத் தீமைசெய்ய நினைத்தீர்கள்; தேவனோ, இப்பொழுது நடக்கிறதுபோல, வெகு ஜனங்களை உயிரோடே காக்கும்படிக்கு, அதை நன்மையாக முடியப்பண்ணினார்.”

ஆதியாகமம் 50:20

இந்த வசனத்தைக் கவனமாகப் படியுங்கள். யோசேப்பு அவர்கள் செய்ததை சிறியதாக்கவில்லை. “நீங்கள் தீமை செய்ய நினைத்தீர்கள்” — அது தீமைதான். அவன் அதை மறுக்கவில்லை, மன்னிக்கத்தக்கது என்று சொல்லவில்லை.

ஆனால் அவன் ஒரு பெரிய கதையைக் கண்டான்.

இரண்டு உண்மைகள்

இந்தக் கதை இரண்டு விஷயங்களை ஒன்றாக வைத்திருக்கிறது, நாம் பிரிக்க முயல்கிற இரண்டை:

மனிதர்கள் உண்மையிலேயே தீமை செய்தார்கள். அது தேவனுடைய திட்டம் என்பதால் அது சரியாகிவிடவில்லை. சகோதரர்கள் பொறுப்பாளிகள்.

தேவன் உண்மையிலேயே அதை நன்மையாக நெசவு செய்தார். அவர்களுடைய தீமை அவருடைய திட்டத்தைத் தடுக்கவில்லை — அவர் அதையே பயன்படுத்தினார்.

இது துன்பப்படுகிறவரிடம் அவசரமாகச் சொல்லக்கூடிய வார்த்தை அல்ல. யோசேப்பு இதைச் சொல்ல இருபத்திரண்டு வருடங்கள் ஆயிற்று. குழியில் இருந்தபோது அவனால் இதைச் சொல்லியிருக்க முடியாது.

இன்றைக்கு

நீங்கள் இன்று குழியிலோ சிறையிலோ இருந்தால், முடிவைக் காண வேண்டும் என்று வற்புறுத்தப்படுகிறீர்கள் அல்ல. யோசேப்புக்கும் அது தெரியவில்லை.

ஆனால் அந்த இரண்டு வருடங்கள் காலியானவை அல்ல. மறக்கப்பட்ட இடத்திலும் — “கர்த்தர் யோசேப்போடே இருந்தார்.”