சுமையை இறக்கிவைக்கும் இடம்

சில சுமைகள் தோளில் இல்லை — அவை இருதயத்தில் இருக்கின்றன. யாருக்கும் தெரியாது. நாம் சிரிக்கிறோம், வேலை செய்கிறோம், ஆனால் உள்ளே ஒரு கனம் நகராமல் இருக்கிறது.

“வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்.”

மத்தேயு 11:28

இந்த வசனத்தைக் கவனமாகப் படியுங்கள். இது ஒரு அழைப்பு, ஒரு கட்டளை அல்ல. இயேசு “உன் சுமையை நீயே இறக்கு” என்று சொல்லவில்லை. அவர் “வா” என்கிறார்.

நிபந்தனை என்ன?

கவனியுங்கள் — அவர் “சுமையை முதலில் இறக்கிவிட்டு வா” என்று சொல்லவில்லை. நாம் சுமையோடேயே வரலாம். சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு வர வேண்டியதில்லை; ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டு வர வேண்டியதில்லை.

ஒரே தகுதி: வருத்தப்படுவது. அதுதான் நுழைவுச் சீட்டு. களைத்திருக்கிறீர்களா? அப்படியானால் இந்த அழைப்பு உங்களுக்குத்தான்.

“என் நுகம்”

அடுத்த வசனத்தில் இயேசு சொல்கிறார்: “என் நுகத்தை உங்கள்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு… என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்” (மத்தேயு 11:29).

இது விநோதமாகத் தெரிகிறது — சுமையிலிருந்து விடுதலை தருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, இன்னொரு நுகத்தைக் கொடுக்கிறார்? ஆனால் ஒரு நுகம் இரண்டு மிருகங்களுக்கானது. இளையது மூத்ததோடு இணைக்கப்படும் — சுமை பகிரப்படும்.

இயேசு நமது சுமையை எடுத்துவிட்டு நம்மை வெறுமையாக விடுவதில்லை. அவர் நம்மோடு சேர்ந்து இழுக்கிறார்.

இன்று நீங்கள் தனியாக இழுத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தச் சுமை — அது தனியாக இழுக்கப்பட வேண்டியது அல்ல.