நோவாவின் பேழை: யாரும் நம்பாதபோதும் கீழ்ப்படிதல்

ஒரு மனிதன் தன் வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு கப்பலைக் கட்டத் தொடங்குகிறான். கடல் அருகில் இல்லை. ஆறு கூட இல்லை. அவன் வாழ்ந்த நிலத்தில் இதுவரை மழையே பெய்ததில்லை என்று வேதம் சொல்கிறது.

அவனுடைய அயலார் என்ன நினைத்திருப்பார்கள்? முதல் வாரம் ஒருவேளை ஆர்வம். முதல் மாதம் கேலி. முதல் வருடம்? அவர்கள் அவனைப் பற்றிப் பேசுவதையே நிறுத்தியிருப்பார்கள். ஆனால் நோவா நூறு வருடங்கள் கட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

கட்டளை வந்த விதம்

தேவன் நோவாவிடம் பேசினார். அவர் ஒரு விளக்கம் தரவில்லை — அவர் ஒரு அளவுகோலைத் தந்தார். நீளம், அகலம், உயரம். எத்தனை தளங்கள். எந்த மரம். எங்கே கதவு.

“தேவன் தனக்குக் கட்டளையிட்டபடியெல்லாம் நோவா செய்தான்; அவர் கட்டளையிட்டபடியே செய்துமுடித்தான்.”

ஆதியாகமம் 6:22

இந்த வசனத்தில் ஒரு கேள்வி இல்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். “ஏன்?” இல்லை. “எப்படி?” இல்லை. “வேறு வழி இல்லையா?” இல்லை.

நோவாவுக்கு எல்லாம் புரிந்திருந்தது என்று இது அர்த்தமல்ல. வெள்ளம் என்றால் என்ன என்பதைக் கூட அவன் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை — அவன் அதைப் பார்த்ததில்லை. அவன் புரிந்துகொண்டது ஒன்றுதான்: யார் சொன்னார் என்பது.

நூறு வருடங்களின் கணக்கு

ஒரு நாள் கீழ்ப்படிவது கடினமல்ல. ஒரு வாரம், ஒரு மாதம் — முடியும். ஆனால் ஒரு தலைமுறை முழுவதும், ஒரு சாட்சியும் இல்லாமல், ஒரு மேகம்கூடத் தோன்றாமல்?

ஒவ்வொரு காலையும் நோவா எழுந்து அதே வேலையைச் செய்தான். ஒவ்வொரு மாலையும் வானம் தெளிவாகவே இருந்தது. தேவன் சொன்னது நடக்கவில்லை என்று அந்த வானம் தினமும் அவனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

இதுதான் நமது சோதனையும். நாம் கீழ்ப்படிகிறோம், ஆனால் பலனைக் காணவில்லை. ஜெபிக்கிறோம், பதில் வரவில்லை. சரியானதைச் செய்கிறோம், சூழ்நிலை மாறவில்லை. அப்போது ஒரு குரல் கேட்கிறது: இது வீண்.

நோவா அந்தக் குரலை நூறு வருடங்கள் கேட்டிருப்பான். அவன் கட்டுவதை நிறுத்தவில்லை.

கதவை அடைத்தவர்

மிருகங்கள் வந்தன. குடும்பம் உள்ளே சென்றது. பிறகு ஒரு சிறிய வரி, எளிதில் கடந்துபோகக்கூடியது:

“கர்த்தர் அவனை உள்ளேவிட்டுக் கதவை அடைத்தார்.”

ஆதியாகமம் 7:16

நோவா கதவை அடைக்கவில்லை. தேவன் அடைத்தார்.

நோவா தன் பங்கைச் செய்தான் — நூறு வருடங்கள். ஆனால் இறுதியில் அவனைப் பாதுகாத்தது அவனுடைய வேலை அல்ல; அது தேவனுடைய கரம். நாம் கட்டுகிறோம்; அவர் அடைக்கிறார்.

மழை வந்தபோது

நோவா சரி என்று நிரூபிக்கப்பட்ட நாள் — அது அவனுடைய வெற்றி நாள் அல்ல. அவனுக்குச் சிரிக்க எந்த ஆசையும் இருந்திருக்காது. வெளியே இருந்தவர்கள் அவனுடைய அயலார், அவனுடைய நண்பர்கள்.

சரியாக இருப்பது எப்போதும் இனிமையானது அல்ல.

பிறகு வெள்ளம் வடிந்தது. நோவா முதலில் செய்தது ஒரு பலிபீடம் கட்டியதுதான் (ஆதியாகமம் 8:20). கப்பலிலிருந்து இறங்கிய முதல் செயல் — நன்றி.

தேவன் ஒரு வில்லை வானத்தில் வைத்தார். மழை மேகங்களுக்கு எதிராக ஒரு வண்ணக் கோடு — இனி இப்படி நடக்காது என்ற வாக்கு.

இன்றைக்கு

நீங்கள் இன்று எதைக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? யாரும் புரிந்துகொள்ளாத ஒன்றா? பலன் தெரியாத ஒன்றா?

நோவாவின் கதை நமக்குச் சொல்வது இதுதான்: கீழ்ப்படிதல் புரிதலுக்குக் காத்திருப்பதில்லை. வானம் தெளிவாக இருக்கும்போதும் கட்டுங்கள். ஏனெனில் சொன்னவர் உண்மையுள்ளவர்.