தாவீதும் கோலியாத்தும்: பெரியவனைப் பார்க்காதே

நாற்பது நாட்கள். ஒவ்வொரு காலையும், ஒவ்வொரு மாலையும், அவன் அதே இடத்தில் வந்து நின்று அதே வார்த்தைகளைக் கத்தினான். இஸ்ரவேலின் சேனை அதே பள்ளத்தாக்கின் ஒரு பக்கத்தில், அதே பயத்தோடு.

கோலியாத் ஒன்பது அடிக்கு மேல் உயரமானவன். அவனுடீய கவசம் மட்டும் ஐம்பது கிலோ. ஈட்டியின் தண்டு ஒரு நெசவுத் தறியின் படை போல. இந்த விவரங்களை வேதம் ஏன் இவ்வளவு கவனமாகச் சொல்கிறது?

ஏனெனில் சவுலின் சேனை அவற்றை எண்ணிக்கொண்டிருந்தது. நாற்பது நாட்கள் அவர்கள் செய்தது அதுதான் — அளவிடுதல்.

வேறு ஒரு கேள்வி

தாவீது தன் சகோதரர்களுக்கு ரொட்டி கொண்டுவரும் ஒரு சிறுவனாக வந்தான். அவன் போருக்கு வரவில்லை. ஆனால் அவன் கேட்ட கேள்வி எல்லாவற்றையும் மாற்றியது:

“ஜீவனுள்ள தேவனுடைய சேனைகளை நிந்திக்கிறதற்கு விருத்தசேதனமில்லாத இந்தப் பெலிஸ்தன் எம்மாத்திரம்?”

1 சாமுவேல் 17:26

சேனை கேட்டது: அவன் எவ்வளவு பெரியவன்?
தாவீது கேட்டது: தேவன் எவ்வளவு பெரியவர்?

ஒரே பள்ளத்தாக்கு. ஒரே இராட்சதன். வெவ்வேறு கணக்கு.

பொருந்தாத கவசம்

சவுல் தன் சொந்தக் கவசத்தைத் தாவீதுக்குக் கொடுத்தான். இது இரக்கமாகத் தோன்றுகிறது — ஆனால் கவனியுங்கள்: சவுல் இஸ்ரவேலின் மிக உயரமான மனிதன். அவனுடைய கவசம் ஒரு சிறுவனுக்குப் பொருந்தாது.

“இவைகளைப் போட்டுக்கொண்டு நான் நடக்கப் பழகவில்லை” என்று தாவீது சொல்லிக் கழற்றிவிட்டான் (1 சாமுவேல் 17:39).

இது ஒரு முக்கியமான தருணம். மற்றவர்களின் ஆயுதங்களால் உங்கள் போரை நடத்த முடியாது. தாவீதிடம் இருந்தது ஒரு கவண் மட்டுமே — ஆனால் அது அவனுடையது, அவன் அதை அறிந்திருந்தான்.

வயலில் கற்ற பாடம்

தாவீது சவுலிடம் சொன்னது கவனிக்கத்தக்கது. அவன் “நான் தைரியசாலி” என்று சொல்லவில்லை. அவன் ஒரு சரித்திரத்தைச் சொன்னான்: ஒரு சிங்கம் வந்தது, ஒரு கரடி வந்தது, தேவன் விடுவித்தார் (1 சாமுவேல் 17:34-37).

அந்தச் சண்டைகளை யாரும் பார்க்கவில்லை. புகழ்ச்சி இல்லை, பாடல் இல்லை. ஆடுகள் மட்டுமே சாட்சி.

ஆனால் அங்கேதான் கோலியாத்தை எதிர்க்கும் தைரியம் உருவானது. பொதுவான வெற்றி தனிமையான உண்மைத்தன்மையின் கனி. தாவீது அன்று தைரியசாலியாக மாறவில்லை — அவன் ஏற்கெனவே அப்படித்தான் இருந்தான்.

ஐந்து கற்கள், ஒரு நாமம்

தாவீது ஐந்து கற்களை எடுத்தான். ஒன்று போதும் என்று நமக்குத் தெரியும் — ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாது. விசுவாசம் முட்டாள்தனம் அல்ல; அது தயாராக இருக்கிறது.

கோலியாத் ஈட்டியோடும் கேடகத்தோடும் வந்தான். தாவீது வந்தது வேறு ஒன்றோடு:

“நீ பட்டயத்தோடும் ஈட்டியோடும் கேடகத்தோடும் என்னிடத்தில் வருகிறாய்; நானோ நீ நிந்தித்த இஸ்ரவேலுடைய சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்திலே உன்னிடத்தில் வருகிறேன்.”

1 சாமுவேல் 17:45

பிறகு ஒரு வரி, கவனிக்காமல் கடந்துவிடக்கூடியது: “தாவீது… பெலிஸ்தனுக்கு எதிராக ஓடினான்” (வசனம் 48).

அவன் காத்திருக்கவில்லை. அவன் ஓடினான்.

உங்கள் பள்ளத்தாக்கு

நமக்கும் ஒரு கோலியாத் இருக்கிறான் — ஒரு நோய், ஒரு கடன், ஒரு பழக்கம், ஒரு பயம். அவன் தினமும் காலையும் மாலையும் வந்து அதே வார்த்தைகளைக் கத்துகிறான்.

நாற்பது நாட்கள் அளந்துகொண்டிருக்கலாம். அல்லது வேறு ஒரு கேள்வியைக் கேட்கலாம்.