பயத்திலிருந்து விடுதலை: அமைதிக்கான ஏழு நாட்கள்

பயத்தின் மிகப்பெரிய ஆயுதம் அது சொல்லும் கதை. “இது ஒருபோதும் சரியாகாது.” “நீ தனியாக இருக்கிறாய்.” “அடுத்து மோசமானது வரும்.” பயம் எதிர்காலத்தைப் பற்றி மிக நிச்சயமாகப் பேசுகிறது — ஆனால் அதற்கு எதிர்காலம் தெரியாது.

தாவீது பயத்தை நன்கு அறிந்தவன். அவன் அதை மறைக்கவில்லை. கவனியுங்கள் — அவன் “நான் பயப்படமாட்டேன்” என்று சொல்லவில்லை. அவன் சொன்னது வேறு.

“நான் பயப்படும் நாளில் உம்மை நம்புவேன்.”

சங்கீதம் 56:3

“பயப்படும் நாளில்” — பயம் இருக்கும் என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். விசுவாசம் என்பது பயமின்மை அல்ல; பயத்தின் நடுவே நம்புவது. இந்த இரண்டும் ஒரே இருதயத்தில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

இன்று உங்கள் பயம் என்ன சொல்கிறது என்பதை ஒரு தாளில் எழுதுங்கள். பிறகு அதற்கு அருகில் ஒரு கேள்வியை எழுதுங்கள்: இது நிச்சயமா, அல்லது இது ஒரு சாத்தியமா? பயம் பெரும்பாலும் சாத்தியங்களை நிச்சயங்களாகக் காட்டுகிறது.

“கவலைப்படாதே” என்று யாராவது சொன்னால் அது உதவுகிறதா? இல்லை. ஏனெனில் கவலை ஒரு சுவிட்ச் அல்ல — அதை அணைக்க முடியாது. அதை எங்காவது கொண்டுபோக வேண்டும்.

“நீங்கள் ஒன்றுக்குங்கவலைப்படாமல், எல்லாவற்றையுங்குறித்து ஜெபத்தினாலும் வேண்டுதலினாலும் ஸ்தோத்திரத்தோடே உங்கள் விண்ணப்பங்களைத் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். அப்பொழுது எல்லாப் புத்திக்கும் மேலான தேவசமாதானம் உங்கள் இருதயங்களையும் சிந்தைகளையும் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாகக் காத்துக்கொள்ளும்.”

பிலிப்பியர் 4:6-7

பவுல் கவலையை வெறுமனே நிறுத்தச் சொல்லவில்லை. அவன் ஒரு பரிமாற்றத்தைச் சொல்கிறான்: கவலையை எடுத்து, அதை ஜெபமாக மாற்று. கவலை ஏற்கெனவே நமது மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு உரையாடல் — அதை தேவனிடம் திருப்பிவிடுங்கள்.

“காத்துக்கொள்ளும்” என்ற வார்த்தை ஒரு இராணுவச் சொல் — ஒரு நகரத்தைச் சுற்றி நிற்கும் காவல் வீரர்களைப் போல. சமாதானம் நமது சூழ்நிலையை மாற்றாமல் நமது இருதயத்தைச் சுற்றி நிற்கிறது.

நமது பயங்களில் பெரும்பாலானவை இன்றைக்கு உரியவை அல்ல. அவை நாளையவை, அடுத்த மாதம், அடுத்த வருடம். நாம் இன்னும் வராத நாட்களின் பாரத்தை இன்றே தூக்குகிறோம்.

“ஆகையால், நாளைக்காகக் கவலைப்படாதிருங்கள்; நாளையதினம் தன்னுடையவைகளுக்காகக் கவலைப்படும்; அந்தந்த நாளுக்கு அதினதின் பாடே போதும்.”

மத்தேயு 6:34

இயேசு நாளையை மறுக்கவில்லை — “நாளையதினம் தன்னுடையவைகளுக்காகக் கவலைப்படும்” என்று ஒப்புக்கொள்கிறார். துன்பம் வரும். ஆனால் அவர் சொல்வது: அதை இன்றே கடன் வாங்காதே.

வனாந்தரத்தில் மன்னா ஒரு நாளைக்கு மட்டுமே சேகரிக்கப்பட்டது. அதிகம் சேமித்தவர்களுக்கு அது கெட்டுப்போனது. தேவன் நமக்கு ஒரு நாளுக்கான கிருபையைத் தருகிறார் — ஏனெனில் அவர் நம்மை தினமும் தம்மிடம் வரச் செய்கிறார்.

இன்று ஒரு பயிற்சி: உங்கள் கவலைப் பட்டியலைப் பாருங்கள். எது இன்று நடக்கிறது? எது இன்னும் வராதது? இரண்டாவது பட்டியலை இன்றைக்கு ஒத்திவையுங்கள்.

சீஷர்கள் புயலில் அகப்பட்டார்கள். அலைகள் படகை நிரப்பின. இயேசு — தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் அவரை எழுப்பி கேட்ட கேள்வி மிக நேர்மையானது: “போதகரே, நாங்கள் மடிந்துபோகிறது உமக்குக் கவலையில்லையா?” (மாற்கு 4:38).

இது நாம் கேட்காத, ஆனால் நினைக்கிற கேள்வி. உமக்குக் கவலையில்லையா?

“அப்பொழுது அவர் எழுந்து, காற்றை அதட்டி, சமுத்திரத்தை நோக்கி: இரையாதே, அமைதலாயிரு என்றார். உடனே காற்று நின்றுபோய், மிகுந்த அமைதலுண்டாயிற்று.”

மாற்கு 4:39

கவனியுங்கள்: இயேசு படகில் ஏற்கெனவே இருந்தார். அவர் புயலின்போது வரவில்லை — அவர் ஆரம்பத்திலிருந்தே கூட இருந்தார். அவருடைய மவுனம் அவருடைய இல்லாமை அல்ல.

பல நேரங்களில் நாம் தேவனை “வரச்” சொல்லி ஜெபிக்கிறோம். ஆனால் அவர் விலகிப்போகவில்லை. நமது பயம் அவர் தூங்குவதாக நினைக்கச் செய்கிறது.

நமது பயங்களின் அடியில் பெரும்பாலும் ஒரு ஆழமான பயம் ஒளிந்திருக்கிறது: நான் போதுமானவன் அல்ல. நான் ஏற்கப்படமாட்டேன். இது தோல்வியைப் பற்றிய பயம் அல்ல — நிராகரிப்பைப் பற்றிய பயம்.

“அன்பிலே பயமில்லை; பூரண அன்பு பயத்தைப் புறம்பே தள்ளும்; பயமானது வேதனையுள்ளது, பயப்படுகிறவன் அன்பில் பூரணப்பட்டவனல்ல.”

1 யோவான் 4:18

யோவான் சொல்வது நமது அன்பைப் பற்றி அல்ல — அவருடைய அன்பைப் பற்றி. நாம் அதிகமாக நேசித்தால் பயம் போகும் என்று அவன் சொல்லவில்லை. நாம் எவ்வளவு நேசிக்கப்படுகிறோம் என்பதை அறியும்போது பயம் போகிறது.

ஒரு பிள்ளை தன் தகப்பனின் அன்பை நிச்சயமாக அறிந்தால், தவறு செய்யும்போதும் அவனிடம் ஓடிவரும். நிச்சயமற்ற அன்பு மட்டுமே ஒளியச் செய்கிறது.

உலகம் தரும் சமாதானம் நிபந்தனையுள்ளது. பணம் இருந்தால், உடல்நலம் இருந்தால், எல்லாம் சரியாக இருந்தால் — சமாதானம். ஒன்று நகர்ந்தால் எல்லாம் சரிகிறது.

“சமாதானத்தை உங்களுக்கு வைத்துப்போகிறேன், என்னுடைய சமாதானத்தையே உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன்; உலகம் கொடுக்கிறபிரகாரம் நான் உங்களுக்குக் கொடுக்கிறதில்லை. உங்கள் இருதயம் கலங்காமலும் பயப்படாமலும் இருப்பதாக.”

யோவான் 14:27

“என்னுடைய சமாதானம்” — இயேசு தமது சொந்த சமாதானத்தைத் தருகிறார். புயலில் தூங்கக்கூடிய, சிலுவைக்கு முன் சீஷர்களைத் தேற்றக்கூடிய அந்த சமாதானம்.

இதைக் கவனியுங்கள்: இந்த வார்த்தைகளை இயேசு சொன்னது அவர் கைது செய்யப்படுவதற்கு முந்தின இரவில். வசதியான நேரத்தில் அல்ல. அவருடைய சமாதானம் சூழ்நிலையிலிருந்து வரவில்லை — அதனால்தான் சூழ்நிலை அதைப் பறிக்க முடியாது.

ஏழு நாட்கள் முடிகின்றன. ஆனால் பயம் முழுவதுமாக மறைந்திருக்காது. அது சில நாட்களில் திரும்பி வரும். அது தோல்வி அல்ல — அது மனிதத்தன்மை.

வேதத்தில் “பயப்படாதே” என்ற கட்டளை பலமுறை வருகிறது. ஆனால் அது ஒருபோதும் தனியாக வருவதில்லை. அதனோடு எப்போதும் ஒரு காரணம் வருகிறது.

“நீ பயப்படாதே, நான் உன்னுடனே இருக்கிறேன்; திகையாதே, நான் உன் தேவன்; நான் உன்னைப் பலப்படுத்தி உனக்குச் சகாயம்பண்ணுவேன்; என் நீதியின் வலதுகரத்தினால் உன்னைத் தாங்குவேன்.”

ஏசாயா 41:10

காரணம் நமது பலம் அல்ல. காரணம் நமது விசுவாசத்தின் அளவும் அல்ல. காரணம் ஒன்றே: “நான் உன்னுடனே இருக்கிறேன்.”

அமைதி என்பது பயம் இல்லாத இடம் அல்ல. அது பயத்தைவிடப் பெரியவர் கூட இருக்கிறார் என்று அறிந்த இடம். இந்த ஏழு நாட்கள் உங்கள் சூழ்நிலையை மாற்றியிருக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை என்பதை அறிந்திருக்கிறீர்கள்.

இந்தத் தொடரை மீண்டும் தொடங்கத் தயங்காதீர்கள். சில பாதைகளை ஒரு முறைக்கு மேல் நடக்க வேண்டியிருக்கும்.