ஆராதனை என்பது பாடல்களுக்கு அப்பாற்பட்டது

“ஆராதனை” என்று சொன்னால் நம் மனதில் என்ன வருகிறது? பெரும்பாலும் ஒரு காட்சி: ஞாயிறு காலை, பாடல் குழு, உயர்த்தப்பட்ட கைகள், முப்பது நிமிடங்கள்.

அது ஆராதனையின் ஒரு பகுதி. ஆனால் அதுவே ஆராதனை என்று நினைத்தால், வாரத்தின் மற்ற 167 மணிநேரங்களை நாம் இழக்கிறோம்.

“அன்றியும், சகோதரரே, நீங்கள் உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமுமான ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டுமென்று, தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; இதுவே நீங்கள் செய்யத்தக்க புத்தியுள்ள ஆராதனை.”

ரோமர் 12:1

“ஜீவபலி” — ஒரு முரண்படும் சொற்றொடர்

பவுல் இந்த வார்த்தையை எழுதும்போது அவனுடைய வாசகர்களுக்கு பலி என்றால் என்னவென்று தெரியும். ஒரு மிருகம் கொண்டுவரப்பட்டு, கொல்லப்பட்டு, பலிபீடத்தில் வைக்கப்படும். பலி என்பது இறந்தது.

ஆனால் பவுல் சொல்வது “ஜீவபலி.” இது வேண்டுமென்றே ஒரு முரண். ஏனெனில் ஒரு இறந்த பலி பலிபீடத்தில் இருக்கும்; ஒரு உயிருள்ள பலி எழுந்து நடந்துவிடும்.

இதுதான் நமது போராட்டம். நாம் ஞாயிறு காலையில் நம்மையே ஒப்புக்கொடுக்கிறோம் — திங்கள் காலையில் பலிபீடத்திலிருந்து இறங்கிவிடுகிறோம். ஆராதனை என்பது தொடர்ந்து பலிபீடத்தில் தங்குவது.

“சரீரங்களை” — ஆவிக்குரியது மட்டுமல்ல

பவுல் “உங்கள் இருதயங்களை” என்று சொல்லவில்லை. “உங்கள் சரீரங்களை” என்கிறார். இது வேண்டுமென்றே.

ஏனெனில் சரீரம்தான் நாம் உண்மையில் வாழும் இடம். என் கைகள் என்ன செய்கின்றன, என் கால்கள் எங்கே போகின்றன, என் நாக்கு என்ன பேசுகிறது, என் கண்கள் எதைப் பார்க்கின்றன — இவைதான் என் ஆராதனை.

உணர்ச்சிபூர்வமாகப் பாடிவிட்டு, வெளியே சென்று நேர்மையின்றி நடப்பது ஆராதனை அல்ல. வேதம் இதைக் கடுமையாகச் சொல்கிறது: “உன் பாடல்களின் இரைச்சலை என்னைவிட்டு அகற்று… நியாயம் தண்ணீரைப்போலப் புரண்டுவரக்கடவது” (ஆமோஸ் 5:23-24).

“புத்தியுள்ள ஆராதனை”

இந்த வார்த்தையை சில மொழிபெயர்ப்புகள் “நியாயமான” அல்லது “அர்த்தமுள்ள” என்கின்றன. அதாவது இது உணர்ச்சி மட்டுமல்ல — இது சிந்தித்து எடுக்கும் ஒரு முடிவு.

மேலும் கவனியுங்கள்: “தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு.” ரோமர் 12 என்பது ரோமர் 11-க்குப் பிறகு வருகிறது. பதினொரு அதிகாரங்கள் கிருபையைப் பற்றிப் பேசிய பிறகுதான் பவுல் “ஒப்புக்கொடுங்கள்” என்று சொல்கிறார்.

வரிசை முக்கியம். ஆராதனை கிருபைக்கான விலை அல்ல; அது கிருபைக்கான பதில்.

நடைமுறையில் இது எப்படித் தெரியும்?

• வேலையில் — நேர்மையாக வேலைசெய்வது ஆராதனை. “மனுஷருக்கென்று அல்ல, கர்த்தருக்கென்றே செய்யுங்கள்” (கொலோசெயர் 3:23).
• வீட்டில் — பொறுமையாகப் பதிலளிப்பது, சத்தமிடாமல் இருப்பது.
• பணத்தில் — யாருக்கும் தெரியாமல் கொடுப்பது.
• பேச்சில் — புறங்கூறும் உரையாடலிலிருந்து விலகுவது.
• தனிமையில் — யாரும் பார்க்காதபோதும் பரிசுத்தமாக இருப்பது. இதுவே மிக உண்மையான ஆராதனை.

பாடல்கள் தேவையில்லையா?

அப்படியல்ல. வேதம் மீண்டும் மீண்டும் பாடச் சொல்கிறது. சங்கீதங்கள் ஒரு பாடல் புத்தகம். பாடுவது நமது இருதயத்தை உண்மையோடு ஒத்திசைக்கிறது; சபையாகச் சேர்ந்து பாடுவது நம்மை ஒருவரோடொருவர் இணைக்கிறது.

ஆனால் பாடல் ஆராதனையின் தொடக்கம், முடிவு அல்ல. ஞாயிறு காலை என்பது ஒரு பயிற்சி — உண்மையான போட்டி வாரம் முழுவதும் நடக்கிறது.

முடிவாக

ஆராதனை என்பது ஒரு நிகழ்ச்சி அல்ல, ஒரு வாழ்க்கை முறை. அது ஒரு கட்டிடத்தில் தொடங்கி ஒரு வாழ்க்கையில் தொடர்கிறது.

இன்று நீங்கள் ஒரு பாடல்கூடப் பாடாமல் இருக்கலாம் — ஆனால் நீங்கள் நேர்மையாக வேலைசெய்தால், பொறுமையாகப் பேசினால், மறைவாகக் கொடுத்தால், நீங்கள் ஆராதித்தீர்கள். அதுவே அவர் கேட்கிற பாடல்.