சங்கீதம் 23: மேய்ப்பன் இருக்கும்போது குறைவில்லை

சங்கீதம் 23-ஐ அறியாத கிறிஸ்தவர் இருக்க முடியாது. அது மயானங்களில் வாசிக்கப்படுகிறது, மருத்துவமனைகளில் முணுமுணுக்கப்படுகிறது, பிள்ளைகளுக்கு மனப்பாடம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்த ஆறு வசனங்கள் வெறும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் அல்ல — அவை ஒரு இறையியல் அறிக்கை.

இதை எழுதியவன் ஒரு மேய்ப்பன். ஆடுகளை அவன் அறிந்திருந்தான் — அவற்றின் பயம், அவற்றின் முட்டாள்தனம், அவற்றின் முழுமையான சார்பு. அவன் தன்னை ஒரு ஆடாக வைத்துப் பார்க்கும்போது, அது தாழ்மையின் உச்சம்.

“கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்; நான் தாழ்ச்சியடையேன்.”

சங்கீதம் 23:1

முதல் வரியில் எல்லாம் இருக்கிறது

இந்த ஒரு வரியில் இரண்டு பகுதிகள் இருக்கின்றன, இரண்டாவது முதலாவதின் விளைவு. கர்த்தர் என் மேய்ப்பர் — இது உண்மை. எனக்குக் குறைவில்லை — இது அந்த உண்மையின் பலன்.

கவனியுங்கள்: “எனக்கு எல்லாம் கிடைக்கும்” என்று தாவீது சொல்லவில்லை. “எனக்குக் குறைவில்லை” என்கிறான். விருப்பங்கள் அல்ல — தேவைகள். மேய்ப்பன் ஆட்டின் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதில்லை; அதைப் பாதுகாக்கிறான்.

“படுக்கப்பண்ணுகிறார்” — ஓய்வு ஒரு பரிசு

“அவர் என்னைப் புல்லுள்ள இடங்களில் மேய்த்து, அமர்ந்த தண்ணீர்களண்டையில் என்னைக் கொண்டுபோய்விடுகிறார்” (வசனம் 2).

மேய்ப்பர்கள் அறிவார்கள்: ஒரு ஆடு பயத்தில் இருந்தால் படுக்காது. பசியாக இருந்தால் படுக்காது. ஆபத்து உணர்ந்தால் படுக்காது. ஒரு ஆடு படுத்திருக்கிறது என்றால், அது பாதுகாப்பாக உணர்கிறது என்று அர்த்தம்.

தேவன் நம்மை ஓய்வுக்குள் நடத்துகிறார் என்பது சோம்பலைப் பற்றியது அல்ல. அது நம்பிக்கையைப் பற்றியது. நாம் ஓய்வெடுக்க முடியாத நிலையில் இருந்தால், பெரும்பாலும் நாம் யாரையாவது நம்பாமல் இருக்கிறோம் என்று அர்த்தம்.

பள்ளத்தாக்கு: நடுவழி, முடிவல்ல

“நான் மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கிலே நடந்தாலும் பொல்லாப்புக்குப் பயப்படேன்; தேவரீர் என்னோடேகூட இருக்கிறீர்.”

சங்கீதம் 23:4

இந்த வசனத்தில் மூன்று விஷயங்களைக் கவனியுங்கள்.

முதலாவது: “நடந்தாலும்” — நிற்பதில்லை, குடியிருப்பதில்லை. பள்ளத்தாக்கு ஒரு பாதை, ஒரு முகவரி அல்ல. அது கடந்துபோகிறது.

இரண்டாவது: தாவீது பள்ளத்தாக்கை மறுக்கவில்லை. “பள்ளத்தாக்கு இல்லை” என்று சொல்லவில்லை; “பயப்படேன்” என்கிறான். விசுவாசம் யதார்த்தத்தை மறுப்பதில்லை.

மூன்றாவது: மொழி மாறுகிறது. முதல் மூன்று வசனங்களில் தாவீது அவரைப் பற்றி பேசுகிறான் — “அவர் நடத்துகிறார்.” பள்ளத்தாக்கில், அவன் அவரிடம் பேசுகிறான் — “தேவரீர் என்னோடேகூட இருக்கிறீர்.” இருள் உறவை நெருக்கமாக்குகிறது.

கோலும் தடியும்

“உமது கோலும் உமது தடியும் என்னைத் தேற்றும்.” தடி பாதுகாப்புக்கு — மிருகங்களை விரட்ட. கோல் வழிநடத்தலுக்கு — வழிதவறும் ஆட்டைத் திருப்ப.

சில நேரங்களில் தேவனுடைய கோல் நம்மைத் தொடும்போது வலிக்கிறது. ஆனால் அது தண்டனை அல்ல, திசைதிருப்பல். தேற்றுதல் என்பது எப்போதும் மென்மையாக இருப்பதில்லை.

சத்துருக்களுக்கு முன்பாக ஒரு பந்தி

“என் சத்துருக்களுக்கு முன்பாக நீர் எனக்கு ஒரு பந்தியை ஆயத்தப்படுத்துகிறீர்” (வசனம் 5). சத்துருக்கள் அகற்றப்படவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள். அவர்கள் இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறார்கள் — பார்த்துக்கொண்டு.

தேவன் எப்போதும் பிரச்சினையை நீக்குவதில்லை. சில நேரங்களில் அவர் பிரச்சினையின் நடுவில் நமக்குப் போஷிக்கிறார். அதுவே பெரிய சாட்சி.

முடிவு: துரத்துகிற நன்மை

“என் ஜீவனுள்ள நாளெல்லாம் நன்மையும் கிருபையும் என்னைத் தொடரும்” (வசனம் 6). இங்கே பயன்படுத்தப்பட்ட வார்த்தை மென்மையானது அல்ல — அது துரத்துதல் என்ற வலிமையான சொல்.

நாம் தேவனைத் தேடுகிறோம் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் தாவீது சொல்வது வேறு: அவருடைய நன்மையும் கிருபையும் நம்மைத் துரத்திக்கொண்டு வருகின்றன. இதுதான் சுவிசேஷத்தின் இருதயம்.

• குறைவில்லை — ஏனெனில் மேய்ப்பன் இருக்கிறார், என் திறமையால் அல்ல.
• பயமில்லை — ஏனெனில் அவர் கூட இருக்கிறார், பள்ளத்தாக்கு இல்லாததால் அல்ல.
• ஓய்வு உண்டு — ஏனெனில் பாதுகாப்பு உண்டு, வேலை முடிந்ததால் அல்ல.

இன்று நீங்கள் எந்தப் பள்ளத்தாக்கில் நடக்கிறீர்களோ, அதற்கு ஒரு முடிவு உண்டு. மேய்ப்பன் வழி அறிவார் — ஏனெனில் அவரே அதில் முதலில் நடந்தவர்.