ஊதாரிக் குமாரன்: திரும்பி வருவோருக்கான தகப்பனின் ஓட்டம்

இந்த உவமையை நாம் “ஊதாரிக் குமாரனின் உவமை” என்று அழைக்கிறோம். ஆனால் அது சரியான தலைப்பா? கதையின் மையத்தில் இருப்பது குமாரன் அல்ல — தகப்பன்.

லூக்கா 15-ல் இயேசு மூன்று உவமைகளைச் சொல்கிறார்: காணாமற்போன ஆடு, காணாமற்போன நாணயம், காணாமற்போன குமாரன். மூன்றும் ஒரே கேள்வியைக் கேட்கின்றன — காணாமற்போனது கண்டெடுக்கப்படும்போது என்ன நடக்கிறது?

இதற்கான சூழலைக் கவனியுங்கள். பரிசேயர்கள் முறுமுறுத்தார்கள்: “இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களோடே சாப்பிடுகிறார்” (லூக்கா 15:2). இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு இயேசு கொடுத்த பதில்தான் இந்த மூன்று உவமைகள்.

கேட்கத் துணிந்த கேள்வி

“தகப்பனே, ஆஸ்தியில் எனக்கு வரும் பங்கை எனக்குத் தாரும்” (லூக்கா 15:12).

அந்தக் காலத்தில் இதன் பொருள் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சொத்து பொதுவாக தகப்பன் இறந்த பிறகுதான் பிரிக்கப்படும். இளைய மகன் கேட்டது, மறைமுகமாக: “நீர் இறந்துவிட்டால் நல்லது. உம்முடைய பணம் வேண்டும், உம்மை வேண்டாம்.”

இது ஒரு கொடூரமான அவமானம். அந்தச் சமூகத்தில் தகப்பன் அவனை வீட்டைவிட்டுத் துரத்தியிருக்கலாம். ஆனால் தகப்பன் என்ன செய்தார்? “அவன் அவர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்தான்.”

அன்பு சில நேரங்களில் போகவிடுகிறது. கட்டாயமான அன்பு அன்பே அல்ல.

பன்றிகளின் தொழுவம்

மகன் தூர தேசத்தில் எல்லாவற்றையும் அழித்தான். பஞ்சம் வந்தது. அவன் பன்றிகளை மேய்க்கச் சென்றான் — ஒரு யூத வாசகனுக்கு இது கற்பனை செய்ய முடியாத தாழ்வு. பன்றி அசுத்தமான மிருகம்.

“அவனுக்கு ஒருவனும் கொடுக்கவில்லை” (லூக்கா 15:16). பணம் இருந்தபோது நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இப்போது யாருமில்லை.

“அவனுக்குப் புத்தி தெளிந்தபோது, அவன்: என் தகப்பனுடைய கூலிக்காரர் எத்தனையோ பேருக்கு அப்பம் மிகுதியாயிருக்கிறது, நானோ பசியினால் சாகிறேன். நான் எழுந்து, என் தகப்பனிடத்திற்குப் போய்: தகப்பனே, பரலோகத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன் என்று சொல்லுவேன்.”

லூக்கா 15:17-18

“புத்தி தெளிந்தபோது” — அழகான சொற்றொடர். பாவம் ஒரு வகையான புத்திமயக்கம். திரும்புதல் என்பது கண்விழித்தல்.

அவனுடைய நோக்கம் முழுமையாகத் தூய்மையானதா? இல்லை — அவன் பசியால் திரும்புகிறான். ஆனால் தேவன் நமது நோக்கங்கள் பரிபூரணமாகும்வரை காத்திருப்பதில்லை. அவர் திரும்புதலை ஏற்றுக்கொள்கிறார், அது தள்ளாடினாலும்.

தகப்பனின் ஓட்டம்

“அவன் தூரத்தில் வரும்போதே, அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தஞ்செய்தான்.”

லூக்கா 15:20

இந்த ஒரு வசனத்தில் சுவிசேஷம் முழுவதும் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனியுங்கள்.

“தூரத்தில் வரும்போதே… கண்டு” — தகப்பன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு நாளும். மகன் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்வதற்கு முன்பே தகப்பன் அவனைக் கண்டார்.

“மனதுருகி” — கோபமல்ல, ஏமாற்றமல்ல. இரக்கம்.

“ஓடி” — இதுதான் அதிர்ச்சியூட்டும் வார்த்தை. அந்தக் கலாச்சாரத்தில் ஒரு வயதான, மதிப்புமிக்க மனிதன் ஓடமாட்டான். ஓடுவதற்கு அங்கியைத் தூக்கிப் பிடிக்க வேண்டும், கால்கள் தெரியும் — அது அவமானம்.

தகப்பன் தன் மகனை அடைவதற்காக தன் மானத்தை இழந்தார். கிராமத்தார் மகனை வழிமறித்து அவமானப்படுத்துவதற்கு முன், தகப்பன் அவனைச் சென்றடைந்தார். மகன்மேல் விழவேண்டிய அவமானத்தை தகப்பன் தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டார்.

சிலுவை இதுவேதான்.

மகன் தன் பேச்சை முடிக்கவில்லை

மகன் ஒரு உரையைத் தயார் செய்திருந்தான்: “…உம்முடைய கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும்.” ஆனால் அவன் அதைச் சொல்ல முடியவில்லை — தகப்பன் இடைமறித்து வேலைக்காரர்களை அழைத்தார்.

• “உயர்ந்த வஸ்திரம்” — கௌரவத்தின் மீட்பு
• “கையில் மோதிரம்” — அதிகாரம், குடும்ப முத்திரை
• “கால்களில் பாதரட்சை” — அடிமைகள் வெறுங்காலுடன் நடப்பார்கள்; பிள்ளைகள் காலணி அணிவார்கள்

மகன் ஒரு வேலைக்காரனாகத் திரும்ப வந்தான். தகப்பன் அவனை ஒரு மகனாகப் புனரமைத்தார். தேவனுடைய கிருபை நம்மை சம்பாதிக்கவிடுவதில்லை; அது நம்மை மீட்டு நிறுத்துகிறது.

மறக்கப்பட்ட மூத்த மகன்

கதை அங்கே முடியவில்லை — இதைத்தான் நாம் அடிக்கடி மறக்கிறோம். மூத்த மகன் வயலிலிருந்து வந்து, சங்கீதத்தைக் கேட்டு, கோபமடைந்தான்.

“இத்தனை வருஷகாலமாய் நான் உமக்கு ஊழியஞ்செய்து, ஒருக்காலும் உம்முடைய கற்பனையை மீறாதிருந்தும், என் சிநேகிதரோடே நான் சந்தோஷமாயிருக்கும்படி நீர் ஒருக்காலும் எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாகிலும் கொடுத்ததில்லையே” (லூக்கா 15:29).

கவனியுங்கள்: அவன் “தகப்பனே” என்று சொல்லவில்லை. அவன் தன்னை ஒரு ஊழியக்காரனாகப் பார்க்கிறான். வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தும், அவனும் தொலைந்துபோனவன்தான்.

இது இயேசுவின் நேரடியான வார்த்தை பரிசேயர்களுக்கு. இரண்டு மகன்களும் தகப்பனின் அன்பைவிட அவருடைய சொத்தை விரும்பினார்கள் — ஒருவன் கலகத்தால், மற்றவன் கீழ்ப்படிதலால்.

தகப்பன் இரண்டு மகன்களிடமும் வெளியே சென்றார். ஊதாரியை நோக்கி ஓடினார்; மூத்தவனிடம் வேண்டிக்கொண்டார்.

கதை முடிவின்றி நிற்கிறது

மூத்த மகன் உள்ளே வந்தானா? இயேசு சொல்லவில்லை. உவமை ஒரு திறந்த கதவோடு முடிகிறது.

ஏனெனில் அந்தக் கேள்வி பரிசேயர்களுக்கானது. மேலும் நமக்கானது. நீங்கள் எந்த மகன்? தூர தேசத்தில் இருக்கிறீர்களா, அல்லது வீட்டிற்குள் கசப்போடு நிற்கிறீர்களா?

இரண்டானாலும் — தகப்பன் வெளியே நிற்கிறார், பார்த்துக்கொண்டு, ஓட ஆயத்தமாக.