ஜெபம் ஒரு பட்டியல் அல்ல — அது ஒரு உறவு

நாம் ஜெபிக்க உட்காரும்போது, பெரும்பாலும் மனதில் ஒரு பட்டியல் இருக்கிறது. குடும்பத்தின் தேவைகள், உடல்நலம், வேலை, பரீட்சை, பயணம் — ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லி முடித்துவிட்டு, “ஆமென்” என்று எழுந்துவிடுகிறோம். ஜெபம் முடிந்தது. ஆனால் ஒரு கேள்வி மிஞ்சுகிறது: நாம் தேவனிடம் பேசினோமா, அல்லது தேவனிடம் ஒரு விண்ணப்பப் படிவத்தை மட்டும் சமர்ப்பித்தோமா?

சீஷர்கள் இயேசுவிடம் “ஜெபம்பண்ண எங்களுக்குப் போதியும்” என்று கேட்டபோது, அவர் ஒரு நீண்ட பட்டியலைக் கொடுக்கவில்லை. அவர் கொடுத்தது ஒரு உறவின் வரைபடம். கர்த்தருடைய ஜெபத்தின் ஒவ்வொரு வரியும் — கேட்பதற்கு முன்பே — நாம் யாரிடம் பேசுகிறோம் என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

“பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே, உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக; உம்முடைய ராஜ்யம் வருவதாக; உம்முடைய சித்தம் பரமண்டலத்திலே செய்யப்படுகிறதுபோல் பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக.”

மத்தேயு 6:9-10

முதல் வார்த்தையே எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது

இயேசு “பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே” என்று ஆரம்பிக்கிறார். “சர்வவல்லவரே” என்றோ, “நியாயாதிபதியே” என்றோ அல்ல — இவை இரண்டும் உண்மைதான். ஆனால் அவர் தேர்ந்தெடுத்த வார்த்தை பிதா.

ஒரு பிள்ளை தன் தகப்பனிடம் பேசும்போது, முதலில் அனுமதி கேட்பதில்லை. அது ஏற்கெனவே உறவால் உறுதிசெய்யப்பட்டது. நாம் ஜெபிக்கும்போதும் அப்படித்தான் — நாம் ஒரு அந்நியனிடம் விண்ணப்பிக்கவில்லை; நம்மை அறிந்த, நம்மை நேசிக்கிற பிதாவிடம் பேசுகிறோம்.

இதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது ஜெபத்தின் சுமை இறங்குகிறது. சரியான வார்த்தைகளைத் தேட வேண்டியதில்லை. நீளமாகப் பேச வேண்டியதில்லை. உறவில் செயல்திறன் தேவையில்லை — நேர்மை மட்டுமே தேவை.

பட்டியலுக்கு முன் வருவது என்ன?

கர்த்தருடைய ஜெபத்தின் அமைப்பைக் கவனியுங்கள். நம்முடைய தேவைகள் — “அன்றன்றுள்ள ஆகாரம்” — நான்காவது வரியில்தான் வருகிறது. அதற்கு முன் மூன்று வரிகள் தேவனைப் பற்றியவை: அவருடைய நாமம், அவருடைய ராஜ்யம், அவருடைய சித்தம்.

இது தற்செயலானது அல்ல. இயேசு நம் தேவைகளை முக்கியமற்றவை என்று சொல்லவில்லை — அவர் அவற்றை ஜெபத்திற்குள் வைத்தார். ஆனால் அவர் அவற்றை வரிசையில் இரண்டாவதாக வைத்தார். ஏனெனில் நாம் யாரிடம் கேட்கிறோம் என்பதை அறியாமல், நாம் என்ன கேட்கிறோம் என்பது சரியாக அமையாது.

உம்முடைய சித்தம் — சரணடைதலின் வரி

“உம்முடைய சித்தம் செய்யப்படுவதாக” என்பது ஜெபத்தின் மிகக் கடினமான வரி. ஏனெனில் அது நம் பட்டியலை தேவனுடைய கரத்தில் திறந்து வைக்கிறது. நாம் விரும்பியது நடக்கவில்லை என்றாலும், அவர் நல்லவர் என்று நம்புவதாக அர்த்தம்.

இயேசு இந்த வரியை கெத்செமனேயில் தாமே ஜெபித்தார்: “என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது” (லூக்கா 22:42). அவர் நமக்குக் கற்பித்ததை அவரே வாழ்ந்தார்.

அன்றன்றுள்ள ஆகாரம் — தினசரி சார்பு

“இன்றைக்கு” என்ற வார்த்தை கவனிக்கத்தக்கது. ஒரு வருடத்திற்கான ஆகாரம் அல்ல — இன்றைக்கு மட்டும். வனாந்தரத்தில் மன்னாவைப் போல, தேவன் நம்மை தினமும் தம்மிடம் வரச் செய்கிறார். சார்பு ஒரு பலவீனம் அல்ல; அது உறவின் வடிவம்.

ஜெபம் உறவாக மாறும்போது

ஜெபத்தை ஒரு உறவாகப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, சில விஷயங்கள் மாறுகின்றன:

• நேரம் மாறுகிறது. ஜெபம் ஒரு நிகழ்ச்சி அல்ல, ஒரு தொடர்ச்சியான உரையாடல் ஆகிறது — வேலையிலும், பயணத்திலும், சமையலறையிலும்.
• மவுனம் மாறுகிறது. பேசாமல் அவர் சமுகத்தில் அமர்ந்திருப்பதும் ஜெபம்தான். நண்பர்களுக்கிடையே மவுனம் அசவுகரியமானது அல்ல.
• பதில் மாறுகிறது. “இல்லை” என்பதும் ஒரு பதில். உறவில், பதில் மறுக்கப்படும்போதும் நம்பிக்கை நிற்கிறது.
• நாமே மாறுகிறோம். ஜெபத்தின் முதன்மையான நோக்கம் சூழ்நிலையை மாற்றுவது அல்ல — நம்மை மாற்றுவது.

இன்று ஒரு சிறிய தொடக்கம்

இன்று ஜெபிக்கும்போது, உங்கள் பட்டியலை ஒரு நிமிடம் ஒத்திவையுங்கள். “பிதாவே” என்று மட்டும் சொல்லி, சற்று நேரம் அமைதியாக இருங்கள். கேட்கும் முன் அறியுங்கள் — நீங்கள் யாருடைய பிள்ளை என்பதை.

பட்டியல் மறைந்துபோகாது. தேவைகள் உண்மையானவை, தேவன் அவற்றைக் கேட்கிறார். ஆனால் பட்டியல் ஜெபத்தின் மையம் அல்ல — அது உறவின் விளைவு. முதலில் பிதாவை அறியுங்கள்; பட்டியல் அதன் இடத்தைக் கண்டுகொள்ளும்.