கிருபையின் அளவற்ற ஆழம்: எபேசியர் 2:8-9 ஒரு ஆழ்ந்த ஆய்வு

வேதத்தில் சில வசனங்கள் மிகவும் பரிச்சயமானவை — அவற்றை நாம் மனப்பாடம் செய்திருக்கிறோம், சுவரில் மாட்டியிருக்கிறோம், பிரசங்கங்களில் கேட்டிருக்கிறோம். எபேசியர் 2:8-9 அப்படிப்பட்ட ஒரு வசனம். ஆனால் பரிச்சயம் சில நேரங்களில் ஆழத்தை மறைத்துவிடும். இந்த இரண்டு வசனங்களில் பவுல் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மையத்தையே சுருக்கிச் சொல்கிறார்.

“கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக்கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு; ஒருவரும் பெருமைபாராட்டாதபடிக்கு இது கிரியைகளினால் உண்டானதல்ல.”

எபேசியர் 2:8-9

இந்த வசனத்தில் மூன்று வார்த்தைகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன: கிருபை, விசுவாசம், கிரியைகள். இவற்றின் வரிசையையும் உறவையும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால், சுவிசேஷமே சிதைந்துவிடும். ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம்.

கிருபை: சம்பாதிக்க முடியாத ஈவு

கிருபை என்ற வார்த்தைக்கு நாம் அடிக்கடி கொடுக்கும் விளக்கம் — “தகுதியற்றவர்களுக்குக் காட்டப்படும் தயவு.” இது சரிதான், ஆனால் போதுமானதல்ல. கிருபை என்பது வெறும் மனப்பான்மை அல்ல; அது ஒரு செயல். தேவன் நம்மைப் பார்த்து இரக்கப்பட்டு நின்றுவிடவில்லை — அவர் தம்முடைய குமாரனை அனுப்பினார்.

இந்த அதிகாரத்தின் முதல் வசனங்களைக் கவனியுங்கள். பவுல் நம்மை “அக்கிரமங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்தவர்கள்” என்று விவரிக்கிறார் (எபேசியர் 2:1). பலவீனமானவர்கள் என்றோ, நோயுற்றவர்கள் என்றோ அல்ல — மரித்தவர்கள். இந்த ஒரு வார்த்தை எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது.

ஏனெனில் ஒரு நோயாளி மருந்தைக் கேட்க முடியும். ஒரு பலவீனன் கையை நீட்ட முடியும். ஆனால் ஒரு மரித்தவனால் எதுவும் செய்ய முடியாது. அவனுக்குத் தேவை உதவி அல்ல — உயிர். அதனால்தான் இரட்சிப்பு முழுவதும் தேவனுடைய பக்கத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது.

விசுவாசம்: கருவி, காரணம் அல்ல

“விசுவாசத்தைக்கொண்டு” என்ற சொற்றொடர் மிக முக்கியமானது. பவுல் “விசுவாசத்தினாலே” — அதாவது விசுவாசம் காரணம் — என்று சொல்லவில்லை. அவர் சொல்வது: கிருபை காரணம், விசுவாசம் அதைப் பெறும் கருவி.

இது ஒரு நுட்பமான வேறுபாடு அல்ல; இது எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது. விசுவாசம் காரணம் என்றால், அது நம்முடைய பங்களிப்பாகிவிடும் — “நான் நம்பினேன், அதனால் தேவன் என்னை ஏற்றுக்கொண்டார்.” அப்படியானால் விசுவாசமே ஒரு கிரியையாக மாறிவிடும், நாம் பெருமைபாராட்ட ஒரு காரணம் கிடைத்துவிடும்.

ஒரு பிச்சைக்காரன் நீட்டிய கை அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொருளுக்குக் காரணம் அல்ல. கை வெறுமனே பெறுகிறது. விசுவாசமும் அப்படித்தான் — அது வெறுங்கை. அதன் மதிப்பு அதில் இல்லை; அது பெறுகிற ஈவில் இருக்கிறது.

“இது உங்களால் உண்டானதல்ல”

இந்த வரி எதைக் குறிக்கிறது என்பதில் விளக்கவுரையாளர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். கிருபையைக் குறிக்கிறதா? விசுவாசத்தைக் குறிக்கிறதா? அல்லது இரட்சிப்பு என்ற முழு நிகழ்வையும் குறிக்கிறதா?

பவுலின் நோக்கம் தெளிவானது: எதுவும் நம்மிலிருந்து வரவில்லை. கிருபை தேவனுடையது. விசுவாசிக்கும் இருதயத்தையும் அவரே தருகிறார். இரட்சிப்பின் எந்தப் பகுதியிலும் நாம் உரிமை கோர முடியாது. இதுதான் பவுலின் வாதத்தின் முழுப் பொருள்.

கிரியைகள்: வேர் அல்ல, கனி

“ஒருவரும் பெருமைபாராட்டாதபடிக்கு இது கிரியைகளினால் உண்டானதல்ல” — இங்கே பவுல் கிரியைகளை முற்றிலும் நிராகரிக்கிறாரா? இல்லை. அடுத்த வசனத்தைப் படியுங்கள்:

“நாம் அவருடைய செய்கையாயிருக்கிறோம்; நற்கிரியைகளைச் செய்கிறதற்கு கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் சிருஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; அவைகளில் நாம் நடக்கும்படி தேவன் அவைகளை ஆயத்தம்பண்ணியிருக்கிறார்.”

எபேசியர் 2:10

வசனம் 9-க்கும் வசனம் 10-க்கும் இடையே முரண்பாடு இல்லை — வரிசை இருக்கிறது. கிரியைகள் இரட்சிப்பின் வேர் அல்ல, அதன் கனி. மரம் காய்ப்பதால் மரமாகவில்லை; மரமாக இருப்பதால் காய்க்கிறது.

இதை மறந்துவிட்டால் இரண்டு பள்ளங்களில் ஒன்றில் விழுவோம். ஒன்று: கிரியைகளால் தேவனை மகிழ்விக்க முயன்று, ஒருபோதும் போதுமானதாக உணராமல் களைத்துப்போவது. இரண்டு: கிருபையை ஒரு சாக்காக மாற்றி, மாற்றமில்லாத வாழ்க்கையை நியாயப்படுத்துவது. வேதம் இரண்டையும் மறுக்கிறது.

இது நடைமுறையில் என்ன செய்கிறது?

இந்த உண்மையை நம்பும் ஒருவரின் வாழ்க்கை எப்படி வேறுபடும்?

• தோல்வியில் நம்பிக்கை நிற்கிறது. என் நிலை என் செயல்திறனை நம்பியிருக்கவில்லை என்றால், விழுந்த நாளிலும் நான் அவருடைய பிள்ளையாகவே இருக்கிறேன்.
• பெருமை கரைகிறது. எனக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை என்றால், மற்றவர்களை மேலிருந்து பார்க்க எந்த அடிப்படையும் இல்லை.
• கீழ்ப்படிதலின் நோக்கம் மாறுகிறது. நான் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்காக அல்ல, ஏற்கெனவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதால் கீழ்ப்படிகிறேன்.
• மற்றவர்களுக்கான கிருபை பெருகுகிறது. இலவசமாய்ப் பெற்றவன் இலவசமாய்க் கொடுக்கிறான்.

முடிவாக

எபேசியர் 2:8-9 நமக்குச் சொல்வது எளிமையானது, ஆனால் நாம் தினமும் மறந்துவிடுகிற ஒன்று: தேவனுடைய அன்பை நாம் சம்பாதிக்கவில்லை — அதனால் அதை நாம் இழக்கவும் முடியாது.

இது சோம்பலுக்கான அழைப்பு அல்ல; இது சுதந்திரத்திற்கான அழைப்பு. சம்பாதிக்க வேண்டிய சுமை இறங்கும்போதுதான், நன்றியுள்ள இருதயத்தோடு உண்மையாகச் சேவிக்க முடியும். கிருபையின் ஆழம் அளவற்றது — அதன் அடியை நாம் ஒருபோதும் தொடப்போவதில்லை. ஆனால் அதில் நிற்கலாம்.