மன்னிப்பு: இருதயத்தை விடுதலையாக்கும் வழி

மன்னிப்பு என்ற வார்த்தை பிரசங்கத்தில் கேட்கும்போது அழகாக இருக்கிறது. ஆனால் காயப்படுத்தியவரின் முகம் மனதில் தோன்றும்போது, அது வேறு விஷயமாகிவிடுகிறது. சிலர் நமக்குச் செய்தது சிறியதல்ல. அதைச் “சரி, பரவாயில்லை” என்று சொல்லிக் கடந்துபோக முடியாது.

அதனால்தான் மன்னிப்பைப் பற்றி பேசுவதற்கு முன், அது என்ன இல்லை என்பதை நாம் தெளிவாக்க வேண்டும்.

மன்னிப்பு என்ன இல்லை

மன்னிப்பு நடந்ததை மறுப்பதல்ல. “ஒன்றும் நடக்கவில்லை” என்று நடிப்பது மன்னிப்பு அல்ல; அது மறைப்பு. வேதம் ஒருபோதும் பாவத்தை சிறியதாகக் காட்டுவதில்லை. சிலுவை நமக்குச் சொல்வது என்னவென்றால், பாவம் மிகவும் கனமானது — அதற்கு இரத்தம் தேவைப்பட்டது.

மன்னிப்பு உணர்ச்சி அல்ல. மன்னித்த பிறகும் வலி இருக்கலாம். நினைவு அழியாமல் இருக்கலாம். மன்னிப்பு ஒரு தீர்மானம், ஒரு உணர்வு அல்ல.

மன்னிப்பு நம்பிக்கையை உடனே திரும்பக் கொடுப்பதல்ல. மன்னிப்பு இலவசமாகக் கொடுக்கப்படுகிறது; நம்பிக்கை காலப்போக்கில் மீண்டும் கட்டப்படுகிறது. இவை இரண்டும் வெவ்வேறு. துன்புறுத்தலுக்குள் திரும்பிச் செல்வது மன்னிப்பின் அடையாளம் அல்ல.

மன்னிப்பு என்பது கடனை ரத்துசெய்தல்

இயேசு மன்னிப்பைப் பற்றிப் போதிக்க ஒரு உவமையைச் சொன்னார் — பத்தாயிரம் தாலந்து கடன்பட்டவனின் கதை (மத்தேயு 18:23-35). அவனுடைய கடன் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத அளவு பெரியது. ராஜா அதை முழுவதுமாக ரத்துசெய்தார்.

பிறகு அதே மனிதன் வெளியே சென்று, தனக்கு நூறு வெள்ளிக்காசு கடன்பட்டவனைப் பிடித்து சிறையில் போட்டான்.

“நான் உன்னை மன்றாடினபடியால் அந்தக் கடன் முழுவதையும் உனக்கு விட்டுவிட்டேனே; நான் உனக்கு இரங்கினதுபோல, நீயும் உன் உடன்வேலைக்காரனுக்கு இரங்கவேண்டாமோ?”

மத்தேயு 18:32-33

இந்த உவமையின் மையம் ஒப்பீடு. நமக்கு மன்னிக்கப்பட்டது பத்தாயிரம் தாலந்து — ஒரு வாழ்நாளில் சம்பாதிக்க முடியாத தொகை. நாம் மன்னிக்க வேண்டியது நூறு வெள்ளிக்காசு — உண்மையான கடன், ஆனால் ஒப்பிட முடியாதது.

இது நமக்குச் செய்யப்பட்ட தீங்கை சிறியதாக்குவதற்காக அல்ல. இது நாம் நிற்கும் இடத்தை நினைவூட்டுவதற்காக: நாமும் மன்னிக்கப்பட்டவர்கள்.

மன்னிக்காமல் இருப்பது யாரைக் கட்டுகிறது?

மன்னிக்க மறுப்பது ஒரு வகையான நீதி என்று நமக்குத் தோன்றுகிறது. “அவர் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்” என்று நம் இருதயம் சொல்கிறது. ஆனால் நடைமுறையில் என்ன நடக்கிறது?

காயப்படுத்தியவர் பெரும்பாலும் அமைதியாக வாழ்கிறார். நாம்தான் இரவில் விழித்திருக்கிறோம். அந்த உரையாடலை மனதில் மீண்டும் மீண்டும் நடத்துகிறோம். கசப்பு நம் ஜெபத்தையும், நம் உறவுகளையும், நம் உடல்நலத்தையும் அரிக்கிறது.

மன்னிப்பு என்பது காயப்படுத்தியவரை விடுவிப்பது என்று நினைக்கிறோம். உண்மையில் அது நம்மையே சிறையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவருகிறது.

சிலுவை: மன்னிப்பின் விலை

“தகப்பனே, இவர்களுக்கு மன்னியும்; தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே” (லூக்கா 23:34). இயேசு இதைச் சொன்னது வசதியான இடத்திலிருந்து அல்ல. ஆணிகள் அவர் கைகளில் இருந்தன.

இது நமக்குச் சொல்வது: மன்னிப்பு இலவசம், ஆனால் விலையற்றது அல்ல. யாரோ ஒருவர் விலையைச் செலுத்த வேண்டும். மன்னிக்கும்போது, நாம் அந்த கடனை நமது கணக்கில் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் — திருப்பிக் கேட்க மாட்டோம் என்று முடிவெடுக்கிறோம். அது வலிக்கிறது. அதனால்தான் அது பலம், பலவீனம் அல்ல.

நடைமுறையில் எப்படித் தொடங்குவது?

• உண்மையைச் சொல்லுங்கள். தேவனிடம் நடந்ததை அப்படியே சொல்லுங்கள் — “இது வலித்தது, இது அநியாயம்.” சங்கீதங்கள் நேர்மையான புகார்களால் நிறைந்தவை.
• தீர்மானமாக மன்னியுங்கள், உணர்வு வரும்வரை காத்திராதீர்கள். உணர்வு பெரும்பாலும் தீர்மானத்தைப் பின்தொடர்ந்து வரும், முன்னால் அல்ல.
• ஒரு முறை போதாது. நினைவு திரும்பும்போதெல்லாம் மீண்டும் தீர்மானியுங்கள். “ஏழெழுபதுதரம்” என்று இயேசு சொன்னதற்கு இதுவும் ஒரு பொருள்.
• அவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள். இது மிகக் கடினமானது, ஆனால் மிக விரைவாகக் கசப்பைக் கரைக்கிறது.
• எல்லைகளை வையுங்கள். மன்னிப்பது தொடர்ந்து காயப்பட ஒப்புக்கொள்வது அல்ல. இரண்டும் ஒன்றல்ல.

முடிவாக

மன்னிப்பு ஒரு நிகழ்வு அல்ல, ஒரு பாதை. சில காயங்களுக்கு ஆண்டுகள் ஆகலாம். பரவாயில்லை — தேவன் அவசரப்படுத்துகிறவர் அல்ல.

ஆனால் இன்று ஒரு அடி எடுங்கள். ஏனெனில் மன்னிப்பின் நோக்கம் காயப்படுத்தியவரை நியாயப்படுத்துவது அல்ல — உங்கள் இருதயத்தை மீட்பது. நீங்கள் சுமந்துகொண்டிருக்கும் அந்தக் கல்லை இறக்கி வைக்க தேவன் அழைக்கிறார். அது உங்களுடையது அல்ல; அதை அவரிடம் கொடுங்கள்.