கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்ட குடும்பத்தைக் கட்டுதல்

“கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்ட குடும்பம்” என்று கேட்கும்போது, பலருக்கு ஒரு படம் மனதில் வருகிறது: எல்லோரும் அமைதியாக உட்கார்ந்து, பிள்ளைகள் கவனமாகக் கேட்க, ஒரு மணிநேர குடும்ப ஜெபம். அந்தப் படத்தோடு நம் உண்மையான வீட்டை ஒப்பிட்டு, “எங்களால் முடியாது” என்று விட்டுவிடுகிறோம்.

ஆனால் வேதம் சொல்லும் மாதிரி அப்படி இல்லை. அது மிகவும் எளிமையானது — மிகவும் சாதாரணமானது.

“இன்று நான் உனக்குக் கற்பிக்கிற இந்த வார்த்தைகள் உன் இருதயத்தில் இருக்கவேண்டும். நீ அவைகளை உன் பிள்ளைகளுக்குக் கருத்தாய்ப் போதித்து, நீ உன் வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கிறபோதும், வழியில் நடக்கிறபோதும், படுத்துக்கொள்ளுகிறபோதும், எழுந்திருக்கிறபோதும் அவைகளைக்குறித்துப் பேசவேண்டும்.”

உபாகமம் 6:6-7

முதலில்: “உன் இருதயத்தில்”

இந்த வசனத்தின் வரிசையைக் கவனியுங்கள். பிள்ளைகளுக்குப் போதிப்பதற்கு முன், வார்த்தை பெற்றோரின் இருதயத்தில் இருக்க வேண்டும்.

இது கடினமான உண்மை. நம் பிள்ளைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்கிறார்கள், ஆனால் நாம் இருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள். நாம் வாழாத ஒன்றை அவர்களுக்குக் கடத்த முடியாது.

அதனால் கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்ட குடும்பம் ஒரு அட்டவணையிலிருந்து தொடங்குவதில்லை — பெற்றோரின் சொந்த நடையிலிருந்து தொடங்குகிறது.

“உட்கார்ந்திருக்கிறபோதும், வழியில் நடக்கிறபோதும்”

இந்தப் பட்டியல் ஒரு தனி நிகழ்ச்சியை விவரிக்கவில்லை. அது அன்றாட வாழ்க்கையை விவரிக்கிறது — சாப்பிடும்போது, பயணிக்கும்போது, தூங்கச் செல்லும்போது, விழிக்கும்போது.

அதாவது விசுவாசம் ஒரு தனிப் பாடம் அல்ல; அது வாழ்க்கையின் நடுவே நடக்கும் உரையாடல். பள்ளியில் நடந்ததைப் பேசும்போது, தேவனுடைய நன்மையைக் குறிப்பிடுவது. ஒரு நண்பர் நோயுற்றபோது, அங்கேயே ஜெபிப்பது.

இது ஒரு நல்ல செய்தி: உங்களுக்கு ஒரு மணிநேரம் தேவையில்லை. உங்களுக்குத் தேவை கவனம்.

எளிய பழக்கங்கள், பெரிய விளைவு

1. உணவு மேசை

நாளில் ஒரு வேளை சேர்ந்து சாப்பிடுங்கள் — தொலைபேசி இல்லாமல். ஒவ்வொருவரும் ஒரு விஷயத்திற்கு நன்றி சொல்லட்டும். இது இரண்டு நிமிடம் எடுக்கும், ஆனால் அது நன்றியை ஒரு பழக்கமாக்குகிறது.

2. படுக்கை நேரம்

சிறு பிள்ளைகளுக்கு ஒரு வேத கதை, ஒரு சிறு ஜெபம். வளர்ந்த பிள்ளைகளுக்கு ஒரு கேள்வி: “இன்று உனக்கு எது கடினமாக இருந்தது? அதற்காக ஜெபிக்கலாமா?”

3. வாரத்தில் ஒரு வசனம்

பத்து வசனங்கள் அல்ல — ஒன்று. அதைக் குளியலறைக் கண்ணாடியில் ஒட்டுங்கள். வாரம் முழுவதும் அதைப் பேசுங்கள். வேகத்தைவிட ஆழம் முக்கியம்.

4. மன்னிப்பைக் காட்டுங்கள்

இது மிக முக்கியமான பழக்கம். பெற்றோர் தவறு செய்யும்போது — நாம் செய்வோம் — பிள்ளையிடம் “நான் தவறு செய்தேன், என்னை மன்னி” என்று சொல்லுங்கள்.

இது உங்கள் அதிகாரத்தைக் குறைக்காது. மாறாக, சுவிசேஷம் எப்படி வேலைசெய்கிறது என்பதை அவர்கள் முதல் முறையாக வீட்டிலேயே பார்க்கிறார்கள். பரிபூரணத்தை நடிக்கிற வீடு கிருபையைக் கற்பிக்க முடியாது.

தவறவிட்ட நாட்களைப் பற்றி

நீங்கள் தவறவிடுவீர்கள். சில வாரங்கள் ஒன்றுமே நடக்காது. வேலை, நோய், சோர்வு — வாழ்க்கை குறுக்கிடும்.

குற்றவுணர்வில் விழாதீர்கள். கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்ட குடும்பம் என்பது பரிபூரணமான குடும்பம் அல்ல — திரும்பிவருகிற குடும்பம். விழுந்தால் எழுந்திருங்கள். அதுவே பிள்ளைகளுக்கு மிகச் சிறந்த பாடம்.

முடிவாக

வீடு முதல் ஆலயம். உங்கள் பிள்ளைகள் தேவனைப் பற்றி கற்றுக்கொள்ளும் முதல் இடம் ஞாயிறு பள்ளி அல்ல — உங்கள் சமையலறை.

பெரிய திட்டங்கள் தேவையில்லை. இன்று ஒரு உணவு, ஒரு வசனம், ஒரு ஜெபம். சிறிய விதைகள்; ஆனால் தேவன் விதைகளோடு வேலைசெய்கிறவர்.